AYNA & ŞEHİR

Bir şehrin gerçek sahibi sorusu, aslında felsefi, hukuki ve sosyolojik bir paradokstur. Kısa ve net olarak cevabı şudur: Hukuken devlet/belediye, fiilen ise coğrafyasında yaşayan insanlardır.

Ancak asıl problem, o şehirde yaşayan insanların “Bu şehrin sahibi yok.” diye şikâyet etmesidir ki bunun şehrimize yansıması çok somut ve yıkıcı olmaktadır. Çünkü o şikâyet sadece bir söz değil; kolektif bir zihin durumudur: sahipsizlik.

İnsan, “Bu benim değil.” diye düşünmeye başladığı anda şehir kaybeder.

Aslında “Sahibi yok.” şikâyetini, “Ben de sahibiyim.” tavrına çevirmek gerekir. Birkaç kişi bile olsa “Bu benim şehrim.” diye davranmaya başlarsa, o his bulaşıcı olur. Çünkü sahiplik duygusu da bulaşıcıdır, sahipsizlik de.

Şehrimizin gerçek sahibi;
Bu şehrin bağrında yetişen,
nefes alan, kaldırımında yürüyen,
düğününde oynayan, cenazesinde saf tutan,
rızkını bu topraklarda kazanan,
vergi veren, oy kullanan;
sade vatandaşıyla, bürokrasisiyle, siyasetçisiyle, sivil toplum kuruluşlarıyla,
sen, ben, biz ve bu şehre aidiyet duygusuyla bağlı olan herkestir.

Bu aidiyet hissedilmezse, şehrimiz fiilen sahipsiz kalır. Ve bir şehir sahipsiz kaldığında en çok kendi sakinlerini cezalandırır.

Siyasetçisi kaybeder,
bürokratı kaybeder,
sivil toplum kuruluşları kaybeder,
sanayicisi kaybeder,
esnafı kaybeder;
velhasıl tüm şehir kaybeder. Oysa çözüm de insanın kendisindedir.

Asıl mesele de şudur:
“Bu şehrin sahibi yok.” diyen herkesin cevabı aslında kendindedir. Sadece aynaya baksa, cevabı bulacaktır. O cevaba ulaşan her insan, şikâyeti bir bahane olmaktan çıkarıp “Ben bu şehir için ne yapabilirim?” diye sormaya başlar ve elini taşın altına koyar.

Mehmet Emin Atmaca - Tokat İstişare Heyeti Başkanı