ELİNDEN GELENİ YAPTIYSAN GERİSİNİ SEYRET

​Günün sonunda eve dönüp kapıyı kapattığınızda, omuzlarınızdaki ağırlığın sadece günün yorgunluğu olmadığını bilirsiniz. İçinizde bir yerlerde, dünyadaki bütün kırık kalpleri onarma, çözülmeyen bütün düğümleri çözen o gizli kahraman olma isteği vardır. Çabalarsınız; geceyi gündüze katarak bir yara daha sarabilir miyim, bir yüzde daha tebessüm açtırabilir miyim diye koşarsınız.

​Oysa insan kalbi bu kadar büyük bir yükü tek başına taşıyamayacak kadar narin, omuzları bu kadar ağır bir dünyayı sırtlayamayacak kadar zayıftır.

​Bazen hayatın o telaşlı gürültüsü içinde sessiz bir ses kulağınıza fısıldar: “Her şey senin sorunun değil.”

​İşte o an, insanın içindeki o suçluluk duygusu uyanır. Çünkü bizler, başkalarının gözyaşını kendi canımız gibi hissederek, her dertli başa omuz vererek büyüdük. Bir anne, bir dost, bir yoldaş olarak herkese yetişmek istedik. Ama unuttuk; insanın gerçek huzuru her şeyi kontrol edebilmesinde değil, o kontrol ipini ellerinden bırakıp Rabbine teslim edebilmesindedir.

​Her kapı açılmak zorunda değildir. Bazı kapılar size kapalıdır; belki de o duvarın arkasında incineceğiniz için, belki de o yola girmeniz nasip olmadığı için... Her meseleyi çözmek, her kalbi kurtarmak da sizin vazifeniz değil. Gücünüzün bittiği, kelimelerin tükendiği, çabanızın kâfi gelmediği yerler vardır. İşte o noktada durmamak, inadına zorlamak insanın kendi ruhuna yaptığı en büyük haksızlıktır.

​Kendi hayatının gemisinde kürek çekerken yorgun düşen ruhlar, başkalarının gemisini limana yanaştırmaya çalışırken fırtınanın ortasında kaybolurlar.

​İşte tam da o yorulduğunuz, nefesinizin kesildiği demlerde yapabileceğiniz en güzel, en şifalı şey şudur: Olduğunuz yere çökmek, ellerinizi açmak ve içimizdeki o en samimi, en gözü yaşlı duayı fısıldamak:

​“Allah’ım, ben elimden geleni yaptım. Yaşadıklarımdan çıkardığım derslerle, gücümün yettiği, dilimin döndüğü, adımın attığı kadarıyla buradayım. Gerisini sana bırakıyorum.”

​Bu cümle, pes etmek değildir. Bu cümle, aczin en güzel halidir. Yükü sahibine devretmenin getirdiği o ilahi ferahlık, kalbe inen o serinliktir.

​Çünkü bilirsiniz ki, sizin "buraya kadar" dediğiniz yerde merhamet sahibi olan Rabbin rahmeti başlar. Hayatı her an denetimde tutma endişesinden kurtulduğunuz an, iç odanız aydınlanır. Her şeyi bilmek, her şeyi çözmek, herkesi memnun etmek zorunda değilsiniz.

​Bugün, kendinize o şefkatli dokunuşu yapın. Omuzlarınızdaki görünmez dağları indirin. Çözülmeyen düğümleri kendi vaktiyle baş başa bırakın. Derin bir nefes alın ve "Ben elimden geleni yaptım, artık gönül rahatlığıyla seyredeceğim" diyerek hayatın akışını en çok merhamet edene emanet edin. Göreceksiniz; yükünüz hafiflediğinde, içine girdiğiniz bu yolda yürümek ne kadar da güzel olacak.