EY SEVGİLİ EN SEVGİLİ SANA SÖYLEYECEKLERİM VAR

EY SEVGİLİ...

EN SEVGİLİ...

Sana Şikâyetim Var!

​"Ey sevgili, en sevgili...

Sana söyleyeceklerim var, sana derin bir sızıyla, kelimelerin düğümlendiği bir yürekle şikâyetim var..."

​Güllerin Efendisi, Sevgililer Sevgilisi… Bugün, âlemlere rahmet olarak teşrif ettiğin, insanlığın üzerine doğan o kutlu güneşin yıl dönümü. Seni anmak, Medine kokulu o altın çağın hatırasını yâd etmek değil; bugün içinde boğulduğumuz, kaskatı kesilmiş bu merhametsiz dünyada senin o asil nefesine, o kucaklayan adaletine, o incelikli ahlakına ne kadar muhtaç olduğumuzu haykırmak demektir.

​Sana söyleyeceklerim var ey sevgili;

kapına getirecek dağ gibi bir yüküm, huzuruna dökecek kanayan bir yaram var.

​Asrın Sükûtu ve Yeryüzünün Kapanmayan yaraları var.

​Bugün medeniyetin o huzur ikliminden,

o kardeşlik ikliminden fersah fersah uzaktayız. Gözlerimizin önünde yakılan, yıkılan, insafa dair ne varsa küle döndürülen bir insanlık tablosu var.

Huzuruna yeryüzünün dört bir yanından sökün edip gelen o acı feryatları getiriyorum:

​Filistin de Gazze sokaklarında bombalar altında can veren, evleri başlarına yıkılan, annelerin kucaklarında cansız yatan, masumiyetleri tabutlara sığmayan o yavruların ahını,

​Doğu Türkistan da Kimliklerinden, inançlarından, inandıkları değerlerden koparılmak istenen, yıllardır sesini dünyaya duyuramayan, sessiz çığlıkları boğazlarında düğümlenen mazlumların feryadını,

​Myanmar, Suriye, Irak ve İran da Yıkıntılar arasında, bombaların gölgesinde hayatta kalma mücadelesi verenlerin çaresizliğini,

​Afganistan da Kaosun ve yokluğun ortasında evladını toprağa veren anaları, her sabah öksüz ve yetim uyanan çocukları, açlıktan yorgun düşen masum yavruları sana şikâyet ediyorum.

​Yeryüzü bugün, senin bıraktığın o güzel ahlakın, o nebevi merhametin rüzgârından tamamen yoksun; güçlü olanın haklı sayıldığı, zayıfın ezildiği karanlık bir orman kanununa mahkûm edilmiş durumda.

Liyakatin unutulduğu, emanetlerin ehil olmayan ellerde zayi edildiği, kul hakkının en sıradan bir alışkanlık gibi çiğnendiği bir asrı yaşıyoruz.

​Dağınıklığımızın Ağır Bedeli ve Vebali büyük...

​Ey Kudret Sahibi Yaratıcı'nın en sevgili habibi...

Sana bu şikâyetleri getirirken, boynumuzu büküyor, asıl acı tablonun sebebini kendi kapımıza, kendi gafletimize bırakıyoruz.

​Bugün bu zulümler durmuyorsa, masumların kanı oluk oluk akıyorsa, haksızlıklar dünyayı sarmışsa; bunun en büyük alt zeminini bizim dağınıklığımız, bir araya gelip tek bir yürek olamayışımız hazırlıyor. Kardeşlik hukukunu unutan, çıkarlarını ve nefislerini ümmet bilincinin önüne koyan, "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" diyerek susan bizler; ne yazık ki bu zulümlerin sessiz ortaklarıyız. Zayıflığın, tefrikanın ve acziyetin faturasını her defasında yine en masumlar, savunmasız çocuklar ve anneler ödüyor. Biz bir olamadığımız, birlik olup ses yükseltemediğimiz için zalimler bu kadar cesur davranıyor.

​Güçlü Olma Mecburiyeti ve Bir Yakarış içerisindeyiz.

​Artık çok geç olmadan idrak ediyoruz ki; İslam coğrafyasının huzura kavuşması, mazlumların gözyaşının dinmesi için Müslümanın güçlü olması şarttır. Sadece askeri veya iktisadi anlamda değil; ahlakta, ilimde, irfanda ve en önemlisi birlik, beraberlik ve kardeşlik şuurunda tek bir yürek olmak zorundayız. Güçlü bir irade ortaya koyamadığımız, haksızlıklar karşısında dağ gibi duramadığımız her gün, bu zulüm çarkı biraz daha dönmeye devam edecek.

​Bizler, etrafımızı sarmış bu manevi karanlıkla mücadele etmekten, kendi dağınıklığımızın acısından ve çaresizliğinden yorulduk.

Allah’ım

Ne olur, bizi bu liyakatsizliğin, bu parçalanmışlığın ve bu adaletsizliğin elinde yalnız bırakma. Ümmete uyanış, yeniden kardeş olma bilinci ve hakikati ayakta daim tutma şuuru nasip eyle.

​Sonsuz hasret, gözyaşları ve dualarımızla salat ve selam sana olsun...

Ey sevgili...

En sevgili....